آرژانتین جام را می خواهد

یاران مارادونا  چهل دقیقه دیگر نشان می دهند که جام را می خواهند یا نه. کره جنوبی چیزی برای گفتن ندارد. این همان تیمی است که ایران تا دقایق آخر بازی مقدماتی جام جهانی در خانه خودش بر او برتری داشت. بی شک آرژانتین با یک بازی تهاجمی دمار از روزگار کره در می آورد و بازی را با نتیجه خوبی خواهد برد. اگر چه نباید فراموش کنیم که توپ گرد است و در بازی های جام جهانی همیشه شگفتی هایی آفریده می شود. گفتند خرس تخم نمی گذارد، گفت یه بار دیدی خر شد و گذاشت. حالا حکایت کره جنوبیست. شاید برای مارادونا تخم گذاشتند. شاید!

اسپانیا قربانی ضد فوتبال

تیم ملی سویس با مربی خود که استاد بازی دفاعی و ضد فوتبال است توانست نزدیک به هشتادو شش دقیقه در کنار دروازه خود حمله های اسپانیا را خنثی کند. اگر چه اسپانیا نتوانست از شانس های بزرگی که داشت سود ببرد و انتظار فوتبال دوستان از این تیم بیشتر از این ها بود، اما سویس هم با سنگر گیری و اجرای ضد فوتبال توانست ساختار تیم اسپانیا را در هم بریزد و از تنها موقعیت خود برای گل زدن بهترین بهره را ببرد. شاید تیم اسپانیا به یک مسی نیاز داشت که بتواند در فاصله های کوتاه مابین دفاع ها رخنه کند و حال ضد فوتبال را بگیرد. بدتر از همه روی آوردن اسپانیا به توپ های بلند بعد از ورود تورز و ناواس بود. این بار باز هم دفاع های بلند قد سویسی بودند که سربلند از درگیری های هوایی بیرون آمدند. امیدوارم که پیروزی ضد فوتبال آن را به مدی در دنیای فوتبال تبدیل نکند. آن وقت باید فوتبال دوستان برای دیدن سرعت و حرکت به دیدن مسابقات بسکتبال و هاکی روی یخ بروند. حیف شد.

گزارشی از روی بام

رویدادهای دردناک پیش و پس از انتخابات فرمایشی حکومت اسلامی و سرکوب معترضین بازتابی جهانی در رسانه ها و به ویژه اینترنت داشته و دارد. بیشترین خبرها و گزارش ها توسط مبارزان و شرکت کنندگان در همایش های اعتراضی به روی شبکه جهانی فرستاده شد. وب لاگ نویسان، یوتیوبی ها، فیس بوکیان،تویتری ها و فرندفیدیان تمامی سدهای سانسور رژیم را شکستند و جهان را از ستمی که بر مردم ایران می رود آگاه کردند. فیلم کشته شدن ندا آقا سلطان به تنهایی  چشم ده ها میلیون نفر را به ایران خیره کرد.  وب سریال کارتونی بهشت زهرا حاصل این خبرها، ویدیوها و عکس هاست، که باز هم در وب بازتاب یافته است.

بهشت زهرا نگاه وب لاگ نویسی است که در وب لاگی به همین نام درباره وقایع سیاسی و اجتماعی ایران امروز می نویسد. نویسده از میان رویدادهای یک سال گذشته به تحلیل حکومت و سرنوشت روشنفکران مخالف آن می پردازد. اگر چه روشن است که نویسنده از راه دور و از طریق اینترنت با این رویدادها آشنا شده و خود در آن ها حضور نداشته، اما پرداخت داستانی و درآمیزی تخیل و واقعیت کار او را خواندنی کرده.

نویسنده ایرانی که خود را امیر معرفی می کند، همراه با کاریکاتوریست عرب و سردبیر یهودی بهشت زهرا را آفریده اند. زیبایی کار آن ها در زیر پا گذاشتن مرزهایی است که دیکتاتورها با آن ها ما را از یکدیگر جدا می کنند. وب سریال آن ها سه بار در هفته بارگذاری می شود و به هشت زبان منتشر می شود.

امیر که نام مستعار نویسنده است ایرانی-آمریکایی و خود را روزنامه نگار، فیلم ساز و فعال حقوق بشر معرفی می کند. کاریکاتوریست خلیل نام دارد و نقاش و مجسمه ساز مشهوری است. به گفته دست اندرکاران بهشت زهرا نوک حمله این سریال تنها متوجه حکومت اسلامی نیست بلکه تمامی سیاست مداران جهان نیز هست : « اوباما کجاست؟ ماندلا کجاست؟ آنان که می گفتند ما همه ایرانی هستیم کجایند؟ »

شبح برزیل

راستش را بخواهید دوست داشتم امشب برزیل بازی را می باخت ( که البته به نوعی باخت). نخست این که دونگا مربی برزیل آدمی خودخواه و ترسو است که تیم حمله ای برزیل را به تیمی دفاعی و اروپایی مبدل کرده. دوم نیاوردن رونالدینهو و مارسلو که از بهترین های این فصل فوتبال اروپا بودند و پر کردن جای آن ها با نیمکت نشینانی چون روبینهو و الانو خشم تمام دوستداران فوتبال را برانگیخته است. سوم را هم که خودتان شاهد بودید: بازی بسیار ضعیف و ناتوانی در حمله به کره شمالی که چیزیست در حد ایران و عربستان و بحرین و امثالهم. این تیم شبح آن برزیلی است که ما می شناسیم و فکر نمی کنم به جایی برسد.

با تمام نفرتی که از دیکتاتورهای چون خانواده کیم ایل ها و خامنه ای ها دارم، اما دلم می خواست که کره شمالی روی برزیل دونگا را کم می کرد. نخست این که در این چند روز توپخانه تبلیغاتی غرب از این تیم هیولا ساخته بود. در حالی که این بیچاره ها هم مثل تمام مردمان دیگر دوست داشتند برای مردم و کشورشان افتخار آفرینی کنند و این هیچ ربطی به دیکتاتورها ندارد. دوم این که چرا وقتی به ما آسیایی ها یا آفریقایی که می رسند فوتبال را با سیاست در هم می آمیزند و هر چوری دلشان خواست از آن نتیجه می گیرند اما نوبت خودشان که می شود لال می شوند؟ اگر چه فوتبال ادامه سیاست در زمینی دیگر است، اما چرا همیشه به ضرر ضعیف ترها؟

به خاطر مارادونا هم که شده دوست دارم آرژانتین قهرمان این جام شود، اگر چه می دانم که مارادونا هم در کمال خونسردی زانتی عزیز را حذف کرد.