باز هم درب دکان انتخابات باز شد و تنورش را همان چهره های تکراری دارند داغ می کنند. ملت گویا بدبختی هایشان را فراموش کرده اند. من به این نتیجه رسیده ام که گفتن این حرف ها کوبیدن میخ در سنگ است. تا فرهنگ ما به گونه ریشه ای دگرگون نشود روزگار بر همین دایره نکبت خواهد چرخید. اگر کنش گران سیاسی دست از حزب و دسته بازی بر می داشتند و به کارهای فرهنگی و گسترش ایده های جهان مدرن می پرداختند امروز در این جایگاه نبودیم. این انتخابات هم مثل نمایش های تا کنونی پایان می یابد و پس از افتادن پرده ها همان داستان فقر و فلاکت اقتصادی، سیاسی و فرهنگی ادامه پیدا خواهد کرد.
بیدار شویم و از تجربه های تلخ تا کنونی امان درس بگیریم. ایران به یک دگرگونی ژرف فرهنگی نیاز دارد. تا همین جا ده ها سال زمان می خواهد که این ماتم کده را از زیر بار خرافات و جهل بیرون آوریم. دیکتاتوری تنها و تنها از ایده های نو و انسانی می ترسد.
