مسابقه

خانوما بفرمایین !
آقایون بفرماین !
طنزهای خوب دارین. نکته های شیرین و با مضمون دارین !
بدوین تا وقت دارین. بدوین که علی تمدن دارد در صندوق را مهر و موم می کند تا تحویل داوران دهد. مسابقه ی طنز تصویری تا یکشنبه . فقط تا یکشنبه ادامه دارد.

بوش برد

در سر تا سر جهان مردم دیده به کاخ سفید دوخته اند . چه کسی برنده نهایی خواهد بود. بوش یا کری؟ در دورترین روستای جهان ، تا آنجا که رادیو و تلویزیون قدرت جادویی خود را گسترانده اند، مردم در انتظار به سر می برند. آمریکا سرمشق یک شیوه ی زندگی شده است. آمریکا تنها یک کشور ابر قدرت نیست. آمریکا یک ایده نیز هست. ایده ایی که در ذهن بسیاری از مردمان کره ی زمین معنای زندگی در رفاه و آسایش را می دهد. بخشی از وجود ما به نوعی آمریکایی شده است و می بایست در این انتخابات دارای حق رای می بود. در کدام دوره تاریخ ، مردم کشور ما سرنوشت شان رااین گونه با مردم آمریکا گره زده بوده اند ، که امروز زده اند؟ در هیچ جای جهان نیست که بحث مخالفت و یا موافقت با سیاست های دولت آمریکا برقرار نباشد. یازده سپتامبر ما را وارد دوران جدیدی از تاریخ جهان کرده است. پس از رویداد یازدهم سپتامبر و حمله آمریکا به افغانستان و عراق ، جهانیان از بیداری غول خفته و قدرت نظامی آن باخبر شدند. قدرتی که در صحنه بین المللی هیچ نیروی نظامی، یارای مقاومت در برابر آن را ندارد. قدرتی که نشان داد می تواند به هر بربریتی دست بزند. تمامی جنگ های تاکنونی در برابر قدرت تخریبی این ابرقدرت ناچیز به نظر می رسند. ویژه گی مهم این انتخابات روشن نمودن سمت و سویی بود که این قدرت نظامی در جهان و به ویژه در خاورمیانه به پیش خواهد برد. انتخاب بوش نشان از این دارد که اکثریت مردم آمریکا از سیاست های جنگ طلبانه دولت او دفاع می کنند. و آگاهانه به ادامه سیاست جهان گیری کشورشان یاری می رسانند. در تاریخ انتخابات در آمریکا ، هیچگاه مردم این کشور تا این اندازه در برابر هم قرار نگرفته بودند. روشنفکران و اندیشه ورزان و هنرمندان این کشور با اینکه می دانستند کری تغییر اساسی در سیاست های عمومی دولت ایجاد نمی کند ، اما به خاطر متوقف نمودن بوش در کنار او ایستادند. این خط در سر تاسر جهان امتداد داشت. کری با وجود پشتیبانی فراوان هنرمندان مشهور از او ، نتوانست چهره ی روشنی از سیاست های خود ارائه دهد. او در دل مردم جا نگرفت. بر عکس بوش با چهره ی یک بنیادگرای عوام پسند و با سیاست های به شدت محافظه کارانه ، راست و مذهبی ، توانست قلب فقیرترین و توسری خورده ترین اقشار جامعه آمریکا را تسخیر کند
مردمی که به بوش رای داده اند از غارت مردمان دیگر به سود خودشان دفاع می کنند. از اشغال عراق و افغانستان دفاع می کنند. از یکه تازی نظامی کشورشان دفاع می کنند. از سیاست های بوش در راستای برچیدن نهادهای سیاسی و حقوقی جهانی مثل سازمان ملل، دفاع می کنند. از سیاست منزوی نمودن اروپا و کنترل نفت خاورمیانه و کمک به سیاست های اشغالگرانه اسرائیل ، دفاع می کنند. آنها
بوش را نماد ابرقدرتی آمریکا و دست خدا در روی زمین می دانند. آنها دیکتاتوری یکه تازانه را به دمکراسی نیم بند ترجیح می دهند
هراس و عصبیت و ترس بی پایه از ترور در خاک آمریکا، وجود این ملت واهمه زده را تسخیر نموده است. در این راستا بنیادگرایی اسلامی بزرگترین خدمت را به بوش انجام داد
در مقاله پیشین گفتم که مردم آمریکا پنج بار در تاریخ این کشور به انتخاب مجدد رئیس جمهور پیشین دست زده اند و هر پنج بار، این کشور در حال جنگ بوده است. این بار نیز بوش انتخاب شد

آزادی بیان

آزادی بیان و نشر آزاد اندیشه از مهم ترین نکات منشور حقوق بشر سازمان ملل است. بسیاری از دولت ها هم زیر این منشور را امضاء کرده اند. اما تنها تعداد انگشت شماری به این حق حیاتی انسان احترام می گذارند. با وجود تاکید فراوان بر این اصل در قانون اساسی آمریکا ، دولت آن کشور به نقض آشکارش می پردازد. سازمان کنترل کننده اطلاعات خارجی در آمریکا ارگان رسمی ای است که وظیفه سانسور و جلوگیری از نشر آثاری که منافع دولت آمریکا را تهدید کند، به عهده دارد. این سازمان بر خلاف قانون اساسی ادعا دارد که نویسندگان کشورهایی که از سوی آمریکا بایکوت شده اند حق ندارند آثارشان را در این کشور منتشر کنند. این ممنوعیت شامل ادبیات هم می شود. کوبا ، کره شمالی ، ایران و سودان از جمله کشورهایی هستند، که نویسندگانشان حق چاپ آثار خود در آمریکا را ندارند ، مگر با اجازه رسمی دولت
کتاب زندگی نامه شیرین عبادی در ایران اجازه انتشار ندارد. به همین دلیل اوتصمیم گرفته که کتابش را در آمریکا به چاپ رساند. اما کتابش گرفتار این قانون شده است. بسیاری از نویسندگان و منقدان آمریکایی به این مسئله اعتراض نموده و خواهان پاسخگویی دولت شده اند. آنها می گویند این رویداد تنها در کشورهایی می تواند رخ دهد که نوشتن جرمی برابر با شکنجه و زندان دارد و برای ما که در قانون اساسی امان بر آزادی بیان تاکید شده ، شرم آور است. شیرین عبادی شکایت از این سازمان را به دادگاه برده است، ولی تا کنون به شکایت او رسیدگی نشده است. انجمن قلم آمریکا نیز شکایت نامه ای به دادگاه فدرال این کشور و انجمن جهانی ناشران ارائه داده است. آنها هم چنین اعتراض نامه ای مبنی بر پایمالی حقوق بشر برای دولت فرستاده اند.

بیان نامه

بیان نامه پارلمان اروپا در مورد وضعیت حقوق بشر در ایران منتشر شد. در این بیان نامه کلیه موارد پایمالی حقوق انسان توسط دولت جمهوری اسلامی آورده شده است. این نخستین بار نیست که پارلمان اروپا از جمهوری اسلامی خواستار رعایت حقوق بشر می شود و بی شک آخرین بار نیز نخواهد بود. اگر چه این بیانامه ها در آگاه نمودن مردم جهان نسبت به وضعیت اسفبار آزادی بیان در ایران موثر است ، اما کارکرد سیاسی / اجتماعی آن برای مردم ایران ناچیز است. اگر این بیان نامه ها می توانست ضمانت کارکردی هم داشته باشد و تنها به تذکر خشک و خالی بسنده نمی کرد ، شاید اثر آن بسیار بیشتر می بود. سازمان ملل پنجاه سال است دارد برای اسرائیل بیان نامه صادر می کند، اما کجاست ضمانت عملی این بیان نامه ها؟ در بند الف بیان نامه می گوید که بخشی از دولت - لابد اصلاح طلبان را مد نظر دارد - برای گسترش آزادی های سیاسی و حقوق مدنی کوشش نموده ، اما پس از روی کار آمدن مجلس هفتم اوضاع نامساعد شده است. بیان نامه نمی گوید که بیشترین موارد نقض حقوق مردم - که بخش هایی از آن در بیان نامه هم آمده - در دوره همین دولت اصلاح طلب روی داده است. گنجی ، اشکوری، عبدی و... در دوره حکومت خاتمی و مجلس ششم به زندان افتاده اند. سر زهرا کاظمی در خاتمی به جسم سختی اثابت نموده است
بگذریم، لحن بیان نامه محافظه کارانه است و تنها به درخواست های پارلمان اروپا از مجلس و قوه قضائیه محدود می شود. گویا آنها هم می دانند که دولت خاتمی ماسک خندانی بیش نیست و اصلا کارکرد اجتماعی ندارد