پوزه زدن

خوشم آمد از سیامند عزیز که چنین مستدل و منطقی پوزه این راشدان را زده است. این جناب غوره نشده ، مویز شده. با خواندن چهارتا مقاله سطحی از روزینامه های محل اقامت فکر می کند که روزنامه نگار شده و بدون داشتن دانشی از روزنامه نگاری و یا شناختی از تاریخ جهان معاصر می تواند به هر قضاوتی دست بزند. این آقای راشدان به حدی سطحی و عوام فریبانه می نویسد که هر بچه مدرسه ای هم می داند که گاف داده اما مگر این حضرت از رو می رود

ببین

از قدیم گفته اند : گل بود به سبزه نیز آراسته شد

تراژدی

اگر حرکات بوش را زیر نظر بگیرید ، مایه سرگرمیست. اگرهنگام سخن گفتن به او گوش فرا دهید و با دقت حرفهایش را دنبال کنید، از خنده روده بر خواهید شد. او بهترین مثال، برای بیان کمیک در یک زمینه ی تراژیک است
وودی آلن

باز هم مرثیه

رضا هم رفت. در اوج میانسالی. دریادلی که روزگار تلخ با او نساخت. رفت با بیداد واندوه. رفیق گرمابه و گلستان ما بود. سفره ی فقیرانه اش بر روی تمام دوستان گسترده بود. یادش بخیر هنگامی که میز کتاب و نشریه داشتیم می ایستاد و می گفت چون برای کارگران تبلیغ می کنید من هم هستم و بود به شیوه خودش. می گفت اگر حزب الهی بیاید و دست بزند به این کتابها و اعلامیه ها تکه تکه اش می کنم. کتک خور ما بود. کارگر مکانیک بود. بعدها که همه چیز به هم خورد و درگیری های خیابانی شروع شد و ما هم به زیر زمین رفتیم ، تنها ماند. بعد هم زمین گیر شد و فقر نابودش کرد. چند روز پیش سرش را بر خاک سرد گذاشت و جان نهاد. یادش گرامی که دلی به فراخی جهان داشت